Ιστορία

Δήμος Κρωπίας (Κεκρωπίας)

29 Απριλίου 2010

Ι. ΕΜΒΛΗΜΑ (ΣΦΡΑΓΙΔΑ):

«... Κλάδος μύρτου. Τοπική τις παράδοσις εξηγεί το έμβλημα ως ανήκον το πάλαι εις τον αρχαιότερον δήμον Μνρινούντος, προελθόν δε εκ τίνος τοποθεσίας Μυρένια παρά την πρωτεύονσαν τον Δήμου». Ανάλογο διάταγμα δε βρέθηκε.

«... Κλάδος μύρτου. Τοπική τις παράδοσις εξηγεί το έμβλημα ως ανήκον το πάλαι εις τον αρχαιότερον δήμον Μνρινούντος,
προελθόν δε εκ τίνος τοποθεσίας Μυρένια παρά την πρωτεύονσαν τον Δήμου». Ανάλογο διάταγμα δε βρέθηκε.

II. ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ - ΣΥΣΤΑΣΗ - ΕΞΕΛΙΞΗ

Ο δήμος Κεκρωπίας (Κρωπίας) σχηματίσθηκε με το Β.Δ. της 30ης Αυγούστου (11 Σεπτεμ βρίου) 1840 (ΦΕΚ 22), «Περί συγχωνεύσεως των δήμων της επαρχίας Αττικής». Προήλθε από τη συγχώνεση των δήμων Μυρινούντος και Αραφήνος. Κατατάχθηκε στη Γ τάξη, με πληθυσμό 1994 κατοίκους και έδρα το χωριό Κουρσαλάς (Κοροπή). Ο δημότης ονομάσθηκε Κρωπίδης. Δήμου Μυρινοΰντος4 [Λιόπεσι (293), Καρελά (19), Παπαγγελάχι (10), Γιταλού (5), Χαρβάτι ή Παλλήνη (89), Κάντζα (15), Παναγιά, Κόκλα, Δράφι], δήμου Αραφήνος5 [Αραφήνα (Μαρκόπουλο) (505), Κουρσαλάς (Κοροπή) (617), Βάρη (15), Σπάτα (13), Νε'αις Βραούνες (10), Μπάλα (4), Παλαιαί Βραοΰνες (165), Βαθύ Πηγάδι (12), Νταού, Ραφίνα ή Ραφήνα, Πετρίτζα, Βελανιδίτζα, Βουρβά].

Αρχική σύσταση:

Μεταγενέστερες προσαρτήσεις:

Δάγλα ή Ντάγλαρι, Αλυκόν, Πικέρμι, Πατρόκλου, Φλέβαι, Ραφτοπούλα, Κουροΰνιον, Ασπρονήσια, Κοκχινονήσια (νησίδες), Πόρτορράφτη, Αγ. Σπυρίδων, Πρασάς, Βραώνας.

III. ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ

ΕΤΟΣ	ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
1848	2701
1849	2741
1850	2856
1851	2782
1852	2798
1853	3682
1854	3730
1855	3799
1856	3030
1861	3503
1870	4781
1879	6507
1889	8087
1896	9827
1907	12471

Κοινότητες που Λειτούργησαν στο δήμο:

Μαρκοπούλου, Κορωπίου, Λιοπεσίου, Σπάτων.

Με το Β.Δ. της 14ης (26) Ιουλίου 1842 - το οποίο δε δημοσιεύθηκε στην Ε.τ.Κ.6 - ο δήμος Κεκρωπίας μετονομάσθηκε σε δήμο Κρωπίας.

Η έδρα του δήμου μετατέθηκε από το χωριό Κεκρωπία (Κορωπί) στο χωριό Μαρκόπουλο με το Β.Δ. της 6ης Οκτωβρίου 1847 (ΦΕΚ 34)7.

Με το Β.Δ. της 27ης Ιανουαρίου 1905 (ΦΕΚ 18), το χωριό Χαρβάτι μετονομάσθηκε σε Παλλήνη.

Υποσημειώσεις:

Το όνομα τον δήμου προήλθε από τον ομώνυμο αρχαίο δήμο της Λεοντίδος φυλής της Αττικής, γνωστός και με τα ονόματα «Κρωπιάς», «Κρωπιαί». «Κρώπες», «Κρωπίδαι». Το όνομα τον παράγεται από το Κρώπιον = δρεπάνι. Ειρωνικά εκαλείτο «Κλωπιδών δήμος».(Μ.Ε.Ε, τ. ΙΕ, σελ 303).
Η ονομασία προήλθε από τον μυθολογικό ήρωα και πρώτο Βασιλέα των Αθηναίων Κέκροπα. (Μ.Ε.Ε., τ. ΙΔ. σελ 183).
Συλλογή σφραγίδων ΕΛΙΑ. τ. Α'. αεί 6.
Ο δήμος Μυρινούντος σχηματίσθηκε με το Β.Δ. της 1ης (13) Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 17), ως δήμος της επαρχίας Αττικής. Κατατάχθηκε στη Γ τάξη, με πληθυσμό 431 κατοίκους και έδρα το χωριό Μυρινούς (Λιόπεσι). Ο δημότης ονομάσθη κε Μυρινούντιος. Το όνομα του δήμου προήλθε από τον αρχαίο δήμο (Μυρινούς) της Αττικής. Οι Μυρινούσιοι ανήκαν στην Πανδιανίδα φυλή ή κατ' άλλους στην Αιγηΐδα (Ηλιος, τ. 14ος, σελ 153). 5. Ο δήμος Αραφήνος σχηματίσθηκε με το Β.Δ. της 1ης (13) Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 17), ως δήμος της επαρχίας Αττι κής. Κατατάχθηκε στη Γ' τάξη. με πληθυσμό 1341 κατοίκους και έδρα την Αραφήνα (Μαρκόπουλον).
Ο δημότης ονομά σθηκε Αραφήνιος. Με Β.Δ. της 3ης (15) Αυγούστου 1836 (ΦΕΚ 48), μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα του δήμου από το χωρίο Μαρκόπουλο στο χωριό Κουρσαλά. Το όνομα του δήμου προήλθε από τον ομώνυμο αρχαίο Αττικό δήμο της Αιγηΐδος φυλής.
ΓΑΚ. Οθ. αρχ. Υπ. Εσ. Φ. 102. (Ad.Ν. 1726) και ημερομηνία διεκπεραιώσεως 14ης (26) Ιουλίου 1842 και ΤΑΚ Οθ. αρχ. Υπ. Εσ Φ. 102 Ad. Ν. 9213. Η αλλαγή του ονόματος έγινε μετά από παρατήρηση του Γ. Ε των αρχαιοτήτων ότι «...ε σφαλμένα απεδόθη εις τον όπισθεν του Υμητού δήμον το όνομα Κεκροπία. Όνομα δήμου τοιούτου δεν υπήρξεν ποτέ κατά τας μαρτυρίας παλαιών και νεωτέρων γεωγράφων, αλλ’ οι αρχαίοι εκάλεσαν Κεχρωπίαν, την Ακρόπολιν και εν μέρος κείμενον μεταξύ Ελευσίνος και Αχαρνών..».
Η έδρα του δήμου μεταφέρθηκε επειδή«... το χωρίον Μαρκόπουλον θεωρείται καταλληλότερον ως έδρα του δήμου Κρωπίας, διότι κείμενον επί της δημοσίας οδού παρέχει ευκολίας περισσότερος και εις την ταχυδρομικήν υπηρεσίαν και εις την συγκοινωνίαν των δημοτών...». (ΦΕΚ34/1847).

Παλιές φωτογραφίες από το Πικέρμι

27 Απριλίου 2010

Πικέρμι: Συνοπτική ιστορία

27 Απριλίου 2010

Έκδοση Κοινότητας Πικερμίου Αττικής

O ευρύτερος χώρος του Πικερμίου είναι γνωστός ως η Ακρόπολη της Παλαιοντολογίας.

Μια ιδιαίτερη περίπτωση, παγκόσμια γνωστή, αποτελούν οι παλαιοντολογικοί θησαυροί του.

Στην περιοχή Πικερμίου έχουν βρεθεί απολιθωμένα οστά πολλών ειδών Σπονδυλοζώων που προέρχονται από ζώα που έζησαν στην Αττική στο ανώτερο Μειόκαινο περισσότερα από 5.500.000 χρόνια πριν. Την εποχή εκείνη ζούσαν στην Αττική Πρωτεύοντα (πίθηκοι), Αιλουροειδή (Μαχαιρόδοντες), Ύαινες, ΠροΒοσκιδωτά (Δεινοθήρια και Μαστόδοντα), Περισσοδάκτυλα (Ρινόκεροι, Ιππάρια, Χαλικοθήρια, Αρτιοδάκτυλα (πολλά Βοοειδή, Χοίροι, και διάφορα είδη Καμηλοπαρδάλεων και Ελάφια), Πτηνά (Στρουθοκάμηλοι) και Ερπετά. Γιγαντιαίες χελώνες με μήκος 2,5 μέτρα.

Τα απολιθώματα τους βρέθηκαν στο Μεγάλο Ρέμα και στο Κισδάρι όπου προγραμματίζεται η δημιουργία υπαίθριου μουσείου. (Αν. Καθ. Γ. Θεοδώρου). Πανάρχαια όμως είναι και η παρουσία οργανωμένης οίκησης στην περιοχή όπου σήμερα καλύπτει η κοινότητα Πικερμίου. Στο χώρο όπου αναπτύσσονται οι οικισμοί Ντράφι, Διώνη και Άγιος Σπυρίδωνας, οι οποίοι συναποτελούν τη σημερινή Κοινότητα, έχουν εντοπιστεί αρχαίες θέσεις χωρίς να έχει εκτελεστεί συστηματική ανασκαφή και καταγράφονται πλείστοι δήμοι.

Αναφέρονται ευρήματα, κυρίως χειροποίητα όστρακα της Νεολιθικής εποχής (6000 π.Χ. 2800π.Χ.), με κατοίκηση και στην Υστεροελλαδική ΙΙΙΑ-Β (1 600-1050π.Χ.).

Στο Ντράφι, νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκε ήδη από τη Γεωμετρική εποχή (1050π.Χ.-350π.Χ.). Στη βόρεια όχθη του Μεγάλου Ρέμματος υπάρχει, αντίστοιχα, ένα αρκετά μεγάλο νεκροταφείο που φαίνεται ότι ήταν σε χρήση στην Αρχαϊκή, την Κλασική και την Ελληνιστική εποχή (700 π.Χ.-146 μ.Χ). Στη θέση όπου αναπτύχθηκε το παλιό χωριό του Πικερμίου τοποθετείται, από τους περισσότερους ερευνητές, ο δήμος Τείθρας της Αιγιείδος φυλής, ενώ στην ευρύτερη περιοχή τοποθετούνται οι δήμοι Ιονίδαι, Έρκεια, Φηγαία. Φαίνεται ότι ο χώρος κατοικείτο στη περίοδο των βυζαντινών χρόνων αφού το 10ο αιώνα μ.Χ. ο ευρύτερος χώρος είναι κτήμα του Βυζαντινούάρχοντα Επικέρνη, κτήτορα της μονής

Παντοκράτορος, στον οποίον και οφείλεται η ονομασία του χωριού.

Κατά την Τουρκοκρατία είναι βέβαιο ότι υπήρξε οργανωμένη οίκηση στην περιοχή, αφού στις αρχές του 16ου αιώνα ολοκληρώνεται η ανέγερση του ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, στο σημερινό νεκροταφείο. Το 1549/8 ο ναός εικονογραφείτα με δωρεές κατοίκων του χωριού. Τα πλούσια βοσκοτόπια της περιοχής υπήρξαν η αιτία για τη δημιουργία χειμαδιών από κοπάδια βλάχων κτηνοτρόφων.

Γύρω στα 1642 υπάγεται στον Καζά της Κηφισσιάς και υπόκεινται σε φόρο 15 νοικοκυριά του. Ταυτόχρονα διατηρούνται και 9 τσιφλίκια στη περιοχή. Στο τέλος του 18ου αιώνα παρακμάζει και μάλλον ανήκει ως κτήμα Βακουφικό στη μονή του Παντοκράτορος.

Σημαντικό ρόλο στην όλη ιστορική πορεία του Πικερμίου, φαίνεται ότι διεδραμάτισε η παρουσία του υδάτινου δυναμικού στην περιοχή. Το Μεγάλο Ρέμμα όπως είναι γνωστό, που σε διάφορες θέσεις του εντοπίζονται ερείπια νερόμυλων, σήμερα διατηρείται κατά το μεγαλύτερο του μέρος.

Η δεξαμενή ,το μυλαύλακο και ο υδατόπυργος, από το νερόμυλο στο κτήμα σήμερα ιδιοκτησίας Ροσόλυμου, ο οποίος κτίστηκε σύμφωνα με επιγραφή του το 1845, περίοδος απαρχής της ανάπτυξης και του

οικισμού στο Ντράφι.

Στους νεώτερους χρόνους το χωριό Πικέρμι αυτόνομο αναπτύσσεται, ενώ οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία και ιδιαίτερα με την αμπελουργία.

Σήμερα το αγροτικό τοπίο έχει αλλάξει, καθώς το Πικέρμι επεκτείνεται.

Τα τελευταία χρόνια το Πικέρμι αναπτύσσεται κατά μήκος κυρίως του κεντρικού οδικού άξονα, τη Λεωφόρο Μαραθώνος, πάντοτε όμως ακολουθώντας μια δυναμική αλλά και ισόρροπη πορεία, με αγάπη για το φυσικό κάλλος της περιοχής.

Σε αντίθεση, με το γενικότερο αναπτυξιακό πνεύμα που επικρατεί στον ευρύτερο χώρο των Μεσογείων, εξαιτίας κατασκευών, μεγάλης κλίμακας δημοσίων έργων, αλλά κυρίως της πολεοδόμησης μεγάλων εκτάσεων των οικισμών.

O ευρύτερος χώρος του Πικερμίου είναι γνωστός ως η Ακρόπολη της Παλαιοντολογίας.Μια ιδιαίτερη περίπτωση, παγκόσμια γνωστή, αποτελούν οι παλαιοντολογικοί θησαυροί του.Στην περιοχή Πικερμίου έχουν βρεθεί απολιθωμένα οστά πολλών ειδών Σπονδυλοζώων που προέρχονται από ζώα που έζησαν στην Αττική στο ανώτερο Μειόκαινο περισσότερα από 5.500.000 χρόνια πριν. Την εποχή εκείνη ζούσαν στην Αττική Πρωτεύοντα (πίθηκοι), Αιλουροειδή (Μαχαιρόδοντες), Ύαινες, ΠροΒοσκιδωτά (Δεινοθήρια και Μαστόδοντα), Περισσοδάκτυλα (Ρινόκεροι, Ιππάρια, Χαλικοθήρια, Αρτιοδάκτυλα (πολλά Βοοειδή, Χοίροι, και διάφορα είδη Καμηλοπαρδάλεων και Ελάφια), Πτηνά (Στρουθοκάμηλοι) και Ερπετά. Γιγαντιαίες χελώνες με μήκος 2,5 μέτρα. Τα απολιθώματα τους βρέθηκαν στο Μεγάλο Ρέμα και στο Κισδάρι όπου προγραμματίζεται η δημιουργία υπαίθριου μουσείου. (Αν. Καθ. Γ. Θεοδώρου). Πανάρχαια όμως είναι και η παρουσία οργανωμένης οίκησης στην περιοχή όπου σήμερα καλύπτει η κοινότητα Πικερμίου. Στο χώρο όπου αναπτύσσονται οι οικισμοί Ντράφι, Διώνη και Άγιος Σπυρίδωνας, οι οποίοι συναποτελούν τη σημερινή Κοινότητα, έχουν εντοπιστεί αρχαίες θέσεις χωρίς να έχει εκτελεστεί συστηματική ανασκαφή και καταγράφονται πλείστοι δήμοι. Αναφέρονται ευρήματα, κυρίως χειροποίητα όστρακα της Νεολιθικής εποχής (6000 π.Χ. 2800π.Χ.), με κατοίκηση και στην Υστεροελλαδική ΙΙΙΑ-Β (1 600-1050π.Χ.). Στο Ντράφι, νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκε ήδη από τη Γεωμετρική εποχή (1050π.Χ.-350π.Χ.). Στη βόρεια όχθη του Μεγάλου Ρέμματος υπάρχει, αντίστοιχα, ένα αρκετά μεγάλο νεκροταφείο που φαίνεται ότι ήταν σε χρήση στην Αρχαϊκή, την Κλασική και την Ελληνιστική εποχή (700 π.Χ.-146 μ.Χ). Στη θέση όπου αναπτύχθηκε το παλιό χωριό του Πικερμίου τοποθετείται, από τους περισσότερους ερευνητές, ο δήμος Τείθρας της Αιγιείδος φυλής, ενώ στην ευρύτερη περιοχή τοποθετούνται οι δήμοι Ιονίδαι, Έρκεια, Φηγαία. Φαίνεται ότι ο χώρος κατοικείτο στη περίοδο των βυζαντινών χρόνων αφού το 10ο αιώνα μ.Χ. ο ευρύτερος χώρος είναι κτήμα του Βυζαντινούάρχοντα Επικέρνη, κτήτορα της μονής

Παντοκράτορος, στον οποίον και οφείλεται η ονομασία του χωριού. Κατά την Τουρκοκρατία είναι βέβαιο ότι υπήρξε οργανωμένη οίκηση στην περιοχή, αφού στις αρχές του 16ου αιώνα ολοκληρώνεται η ανέγερση του ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, στο σημερινό νεκροταφείο. Το 1549/8 ο ναός εικονογραφείτα με δωρεές κατοίκων του χωριού. Τα πλούσια βοσκοτόπια της περιοχής υπήρξαν η αιτία για τη δημιουργία χειμαδιών από κοπάδια βλάχων κτηνοτρόφων. Γύρω στα 1642 υπάγεται στον Καζά της Κηφισσιάς και υπόκεινται σε φόρο 15 νοικοκυριά του. Ταυτόχρονα διατηρούνται και 9 τσιφλίκια στη περιοχή. Στο τέλος του 18ου αιώνα παρακμάζει και μάλλον ανήκει ως κτήμα Βακουφικό στη μονή του Παντοκράτορος.Σημαντικό ρόλο στην όλη ιστορική πορεία του Πικερμίου, φαίνεται ότι διεδραμάτισε η παρουσία του υδάτινου δυναμικού στην περιοχή. Το Μεγάλο Ρέμμα όπως είναι γνωστό, που σε διάφορες θέσεις του εντοπίζονται ερείπια νερόμυλων, σήμερα διατηρείται κατά το μεγαλύτερο του μέρος. Η δεξαμενή ,το μυλαύλακο και ο υδατόπυργος, από το νερόμυλο στο κτήμα σήμερα ιδιοκτησίας Ροσόλυμου, ο οποίος κτίστηκε σύμφωνα με επιγραφή του το 1845, περίοδος απαρχής της ανάπτυξης και τουοικισμού στο Ντράφι. Στους νεώτερους χρόνους το χωριό Πικέρμι αυτόνομο αναπτύσσεται, ενώ οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία και ιδιαίτερα με την αμπελουργία. Σήμερα το αγροτικό τοπίο έχει αλλάξει, καθώς το Πικέρμι επεκτείνεται. Τα τελευταία χρόνια το Πικέρμι αναπτύσσεται κατά μήκος κυρίως του κεντρικού οδικού άξονα, τη Λεωφόρο Μαραθώνος, πάντοτε όμως ακολουθώντας μια δυναμική αλλά και ισόρροπη πορεία, με αγάπη για το φυσικό κάλλος της περιοχής. Σε αντίθεση, με το γενικότερο αναπτυξιακό πνεύμα που επικρατεί στον ευρύτερο χώρο των Μεσογείων, εξαιτίας κατασκευών, μεγάλης κλίμακας δημοσίων έργων, αλλά κυρίως της πολεοδόμησης μεγάλων εκτάσεων των οικισμών.